Föstudagurinn langi. Það verður að nýta hann til einhvers. Ég sé að það er kominn nýr dagskrárliður á Ráðlagðan, hann nefnist Á fóninum; og í þeirri stöðu er fátt annað að gera en að setja eitthvað á fóninn, þótt ég sé ekki staddur í herberginu mínu heimavið – ég er staddur í Borgarfirði, þar sem engan plötuspilara er að finna. En þá verð ég bara að þykjast – og ráðfæra mig síðan við fóninn þegar ég kem heim, sem sagt treysta því að þetta sem ég ætla að „setja á fóninn“ hér í sveitinni sé í raun og veru raunverulegt en ekki bara eitthvað á sveimi í netheimum. Þegar ég virði fyrir mér Jazzskammtinn (á netinu) sé ég að síðasta færsla mín er að verða ársgömul; ég er þar staddur í Finnlandi, og er eitthvað að bera saman, eða að leggja að jöfnu, annars vegar samtöl finnskra jazzáhugamanna í Helsinki (í plötubúðinni þar), og hins vegar díalóg Mingusar og Dolphys í gegnum bassa og bassaklarinettu í laginu What Love af plötu Mingusar, Charlie Mingus presents Charlie Mingus. En hvað er við hæfi að setja á fóninn á föstudeginum langa? Þessi dagur hefur lengst af táknað fyrir mér leiðindi – ég er fæddur á sjöunda áratug síðustu aldar – en nú ber svo við að hann er hingað til besti dagur þessa árs, enda er ég staddur í „blóma Borgarfjarðar“, Hvítársíðunni; fyrir ofan er heiður himinn og fyrir utan húsið hljómar Litlafljót, mitt prívat vatnsrennsli, á svipuðum hraða og lagið sem ég er með í huganum. Þetta lag, og platan sem hýsir það, hefur verið í hausnum á mér síðustu vikurnar; þessi plata vekur alltaf upp minningar frá unglingapartíum hjá ákveðinni skólasystur í Hagaskóla, þar sem ég endaði yfirleitt kvöldið með föður vinkonunnar og vinum hans í be-bop hlustun í stofunni. Kannski ekki alveg sama músík og hljómaði undir krossfestingunni – kannski hljómaði engin músík undir þeim gjörningi – en þessi plata var ein af fyrstu jazzplötum sem ég eignaðist, þótt ég eigi hana ekki lengur. Sem er kannski ástæðan fyrir því að ég leyfi mér að deila henni nálarlausri. En sálarlaus er hún ekki. Og svo sannarlega er þarna eitthvert samtal í gangi, sjötíu ára gamalt.

– Bragi Ólafsson