Kvartettinn MOVE er forvitnilegt fyrirbæri, mótaður kringum hugmyndir saxófónleikarans Óskars Guðjónssonar fyrir mörgum árum. Nafngiftin er ekki sótt í lag Miles Davis heldur upphafsstafi meðlimanna: M, fyrir Matthías Hemstock á trommur, O fyrir áðurnefndan Óskar, V fyrir Valdimar Kolbein Sigurjónsson á bassa og E fyrir Eyþór Gunnarsson á píanó. Mér er ekki kunnugt um að hljómsveitin hafi gefið út efni, en vona hálfpartinn að ég hafi rangt fyrir mér. Hins vegar býr Youtube yfir þessari upptöku frá streymistónleikum í Stúdíó Sýrlandi fyrir þremur árum sem mjög er óhætt að mæla með:

Ég hef séð MOVE spila nokkrum sinnum, síðast í Mengi á fimmtudagskvöldið, og upplifunin verður áhrifaríkari eftir því sem hljóðheimurinn verður kunnuglegri; lögin hljóma eins og ný í hvert skipti enda að verulegu leyti spunnin, en allt hverfist þó kringum melódíur sem einkennast af sterkum og sérstökum karakter – ég held þó að engum yrði greiði gerður með því að ég reyndi að lýsa honum frekar með orðum. Lögin eru yfirleitt tengd saman í langa strengi sem gerir það að verkum að lítið er klappað á tónleikum, sem hæfir þessari tónlist, enda er samspilið svo náið að það minnir helst á persónulegt samtal sem væri óviðeigandi að trufla, nánast eins og maður liggi á hleri. Það kom mér ekki á óvart að heyra að hljómsveitin hafi æft vikulega árum saman og hlusti á hljóðritanir af æfingunum til að „greina kjarnann í hverju lagi fyrir sig“. Það er einmitt tilfinningin sem situr eftir – að tónlistin hafi fengið tíma, nógan tíma, eða eins og sagt er á þýsku: Eigenzeit, tímann sem hún þarf.

– Hrafnhildur Bragadóttir